نگاه كن من چه بي پروا به مرز قصه هاي كهنه مي تازم

نگاه كن با چه سرسختي تو اين سرما براي عشق

 يه فصل تازه مي سازم...

 يه فصل پاك يه فصل امن و بي وحشت

براي تو كه يك گلبرگ زود رنجي

 يه فصل گرم و راحت زير پوست من

براي تو كه با ارزش ترين گنجي...

 بيا هيچ كس مثل من و تو عاشق نيست

مثل ما عاشق و همسايه و همدم

بيا از شيشه سخت و بلند عشق

مثل ارابه نور رد بشيم با هم ...

 نگاه كن من چه شبنم وار

به استقبال دستاي خزون مي رم

هراسم نيست از اين سرماي ويرانگر

براي تو من عاشقانه مي ميرم...

شب شکن
وقتی تو شب گم می شدم ، ستاره شب شکن نبود
میون این شب زده ها کسی به فکر من نبود
وقتی تو شب گم می شدم همخونه خواب گل میدید
همسایه از خوشه خواب سبد سبد خنده می چید
آواز خون کوچه ها شعراشو از یاد برده بود
چراغا خوابیده بودن، شعلشونو باد برده بود
آخ اگه شب شیشه ای بود
پل به ستاره می زدم
شکسته آیینه شبو، نیزیه خورشید می شدم
آخ اگه مرگ امون می داد
دوباره باغ می شدم
تو رگ یخ بسته شب نبض چراغ می شدم
آخ که تو اقیانوس شب سوختمو کسی ندید
تو برزخ بیداد شب کسی به دادم نرسید
وقتی تو شب گم می شدم
دلم می خواست شعله بشم
رو سایه های یخ زده دست نوازش بکشم
دلم می خواست آشتی بدم تگرگو با اقاقیا
خورشید مهربونی رو مهمون کنم به خونه ها
آخ اگه مرگ امون می داد
دوباره باغ می شدم 
تو رگ یخ بسته شب نبض چراغ می شدم
ترانه سرا: ایرج جنتی عطایی

پشت این پنجره ها دل می گیره
غم و غصه دلو تو میدونی
وقتی از بخت خودم حرف می زنم
چشام اشک بارون می شه تو میدونی
عمرییه غم تو دلم زندونییه
دل من زندون داره تو میدونی
هر چی بهش میگم تو آزادی دیگه
میگه من دوست دارم تو میدونی
می خوام امشب با خودم شکوه کنم
شکوه های دلمو تو میدونی
بگم ای خدا چرا بختم سیاه ست
چرا بخت من سیاه ست تو میدونی
پنجره بسته میشه شب میرسه
چشام آروم نداره تو میدونی
اگه امشب بگذره فردا میشه
مگه فردا چی میشه تو میدونی...
پشت این پنجره ها دل می گیره
غم و غصه دلو تو میدونی
وقتی از بخت خودم حرف می زنم
چشام اشک بارون می شه تو میدونی...

بی تو ,سفر ,حکایت از پا نشستن است.

دریاب این شکسته قامت عاشق را,

بی تو به جست وجوی آب چو برخیزم,

ره نیست جز سراب

ای یار, ای یگانه ترین یار,

این خسته ی همیشه عاشق را

                                                 دریاب.

تو رگ خشک درختا درد پائیز میگیره
بارون نم نمک آروم روی جالیز میگیره
دیگه سبزی نمی مونه همه جا برگای زرده
دیگه برگا نمی رقصند رقص پائیز پره درده
گرمی دستای من کم شده دستاتو بده
دستای سرد منو گرم بکن باد پائیز سرده
آفتاب تنبل پائیز دیگه قلبش سرده
بازی ابرا با خورشید منو آروم کرده...

نجات من به دست توست
از اين محبس نجاتم ده

لباس كهنه تن را
بسوزان و حياتم ده!

بيا و نقطه پايان به
شعر عمر من بگذار

تنم ديوار بين ماست
تنم را از ميان بردار...
نقاب از چهره ام بردار
به آينه نشانم ده
سكوتم بدتر از مرگ است
بميرانم زبانم ده!
بيا و جامه عصيان بپوشان بر صداي من
كه تنها سهم من اين است : هراس بي صدا مردن!    
ترانه سرا: اردلان سرافراز

هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود برنخواست که من به زندگی نشسته ام !

زندگی

زندگی یه بازیه کی از عمرش راضیه؟!
ابر گریونه دلم چشمه خونه دلم
نمیتونم دلمو راضی کنم
این دل دیوونه رو راضی به این بازی کنم
یه بهونه برای بودن و موندن ندارم
تو گلوم بغض غمه هوای خوندن ندارم!
همه جا سرد و سیاه رو لبام ناله و آه
سر من بی سایبون نگه ام مونده به راه
دست من غمگین وسرد تو دلم یه گوله درد
نه بهاری نه گلی پائیزه پائیزه زرد...
دلی که دلدار نداره با زندگی کار نداره!
غریب این دیارم یه آشنا ندارم
سرم بی سایبونه دلم یه پارچه خونه!
غم تو دلم نشسته بال و پرم شکسته
غریب این دیارم یه آشنا ندارم
سرم بی سایبونه دلم یه پارچه خونه!
همه جا سرد و سیاه رو لبام ناله و آه
سر من بی سایبون نگه ام مونده به راه
دست من غمگین وسرد تو دلم یه گوله درد
نه بهاری نه گلی پائیزه پائیزه زرد...
ترانه‌سرا : مينا اسدي

ستاره های پاپتی

گم شدن و نیست توی راه

فانوسک رفاقتی!

به هر که می خوای دل بدی

دل می کنه به راحتی

دنیا چه آلوده شده

به سم بی صداقتی!

پا های عشق و عاشقی

تاول زده بگی نگی

انگار تموم زندگی

گرفته بوی کهنه گی...

چرا ستاره پر پره؟

قفلی به روی هر دره؟

هر شب هوای رابطه

از شب پیش ابری تره؟

چرا دلم را هیچ کسی

تا شهر عشق نمی بره؟

چرا کسی نمی دونه

خونه عشق کدوم وره؟...

پا های عشق و عاشقی

تاول زده بگی نگی

انگار تموم زندگی

گرفته بوی کهنه گی...

باید با دنیا کاری کرد

بیشتر از این ها نشه بد

به پای عشق و عاشقی

مرهم دلدادگی زد

باید دوباره تازه شد

توی هوای رابطه

باید دوباره خط کشید

رو هر چی رسم غلطه...

بايد به فكر غصه گل ها بود فكر غروب ساكت يك خورشيد بايد ز درد آينه ويران شد از غصه ي سپيده به خود لرزيد بايد به فكر كوچ پرستو بود در فكر يك كبوتر بي پرواز بايد به جاي يك دل تنها بود آرام و ارغواني و بي آغاز بايد به حرمت غم يك گلدان آشفته بود و خم شد و ويران شد وقتي دلي ز غربت غم تنهاست بايد شكسته گشت و پريشان شد بايد ميان خاطره كودك چيزي شبيه لطف عروسك بود بايد براي پنجره اي تنها يك سايبان ز ساقه ي پيچك بود بايد براي تشنگي يك ياس زيباتر از تصور...